czwartek, 21 lipca 2011
piątek, 31 grudnia 2010
"vIVIERE PER IL MOMENTO" - JEDYNE SŁOWA NASUWAJĄCE MI SIĘ W TEJ CHWILI NA MYŚL.I JAK W PIOSENCE LENNONA, "YOU MAY SAY THAT I'M DREAMER"... ALE NIE JEDNYM JEDYNYM. HAPPY NY.
I ŻYCZE KAŻDEMU, ABY ŻYŁ TAKĄ PEŁNIĄ,BRAŁ WSZYTKO PEŁNYMI GARŚCIAMI I NIE ŻAŁOWAŁ NICZEGO.
sobota, 13 listopada 2010
wtorek, 19 października 2010
czwartek, 14 października 2010
"Sama nie wiem, czy jest mi przykro, ze to wszystko się stało, czy może czuję ulgę, ze to już za mną, ze już to przeżyłam? Ludzi traci się czasem z rozsądku, który celowo mija się z naszą wolą. Jak ktoś rozrywa serce, to się odchodzi nie dlatego, ze się chce, ale po to by zatamować krwawienie. Bo krew na odległość krzepnie znacznie szybciej."
"Po każdym rozczarowaniu, zawodzie miłosnym, w sercu kobiety pojawiają się rany, których zasklepianie trwa czasem całe lata. Trudno pokochać kogoś innego, gdy poprzedni związek nie jest jeszcze domknięty, gdy myślami wracamy do byłego partnera. Czasem ktoś, kogo kochamy tkwi w naszym sercu jak drzazga, której wyjąć niepodobna.Serce kobiety, to często delikatne poletko przeorane bliznami, pozostawionymi przez domorosłych chirurgów: Don Juanów,Piotrusiów Panów i innych, wszelkiej maści krętaczy i nieudaczników."
sobota, 9 października 2010
środa, 6 października 2010
Sentymenty z Italii
Środa; 03:18
Siedzę tu i marznę. Jedyna rzecz o jakiej teraz marzę, to zasnąć i obudzić się za rok, o tej samej porze, gdy wszystko będzie ułożone jak domino gotowe do rozruchu.
W głowie mam mętlik. Ciągle nie wiem, dlaczego wolę noc od dnia. Może dlatego, że mogę usiąść w uśpionej ciszy i po raz kolejny z rzędu przemyśleć ostatnie dwa lata. Fachowcy, nazwaliby to bezsennością - chorobą, a raczej stanem przejściowym na co lekiem jest kilka tabletek przed snem. Choć jak nazwać bląd lekarzy? Pomyłką?
Pójdźmy wstecz. Wszystko zaczęło się na przełomie kwietnia i maja zeszłego roku, gdy zafascynowałam się 'malarstwem' ... Pasja powoli zanika, choć przeżycia zostają, budzą się i dalej trwają.
wtorek, 21 września 2010
Straciłam ochotę na pisanie tego posta, na całą fotografię, na ciągły uśmiech który nie schodził mi z twarzy, na długie spacery, nocne przechadzki i wmawianie sobie, że trzeba żyć chwilą i robić wszystko, żeby następny dzień był lepszy od poprzedniego.
Kiedyś mówiono mi, że po płaczącym niebie, wszystko się budzi, wszystko kwitnie. Teraz, choć niebo jest błękitne, wszystko umiera; człowiek się zmienia, więzi się utracaj, państwo gaśnie. Coś pewnego dnia jednak sprawi, że wszystko wróci do stanu normalności i poukłada się jak alfabetyczny rząd encyklopedii od A do Z'et.
czwartek, 16 września 2010
poniedziałek, 23 sierpnia 2010
Nikt by się nie spodziewał że wydarzenia z dwóch tygodni tak bardzo potrafią wstrząsnąć życiem człowieka. Jak piorun warły się w życie i pochłoneły to co najważniejsze dając krótkotrwałe szczeście które można porównać do wzrostu adrenaliny. Najbardziej wstrząsające wydarzenia, dają sporo do myślenia, co w pewnych przypadkach jest jak ostra szkoła przetrwania, sam już nie wiesz co bedzie dalej,czasami czekasz na następny dzień, choć czasem nie chcesz żeby on nadszedł. W tym przypadku juz nic nie jest obojętne, jak na szpilkach czekasz i boisz sie równocześnie całego przyszłego roku, bo wiesz że jest on ostatnim w starym życiu.
sobota, 21 sierpnia 2010
poniedziałek, 28 czerwca 2010
niedziela, 27 czerwca 2010
czwartek, 10 czerwca 2010
sobota, 29 maja 2010
Subskrybuj:
Posty (Atom)